Εγγραφ στο newsletter
E-Mail 
/ 

 

 

Επικ - Ακριτικ Τραγοδια του Πντου

 

Τ’ Ηλ’ το Κστρον


λα τα κστρα εδα κι λα γρισα
κι μον του Ηλ’ το Κστρον, κστρον κ’ τονε.
Σερντα πρτας εχεν κι λα σδερα
κι εξντα παραθρια κι λια χλκενα.
Και του γιαλο η πρτα τον μλαμαν.
Τορκος το τριγυρζει, χρνους δδεκα,
μηδ’ εμπορε να παρει, μηδ’ αφνει ατο.
Κι νας μικρς τουρκτσος, ρωμιογριστος,
ρκαν και ροκοτζοπιν βλ’ σα μσα του,
αδρχτι και σποντλι παρ’ σα χρια του,
μαξιλαρτσαν βλει κι εμπροζσκεται
κι εγντονε γυνακα, βαριασμνισσα.
-νοιξον, πρτα, νοιξον, καστρπορτα,
νοιξον να εμπανω, Τορκοι διχνε με.
Ν’αηλ εμν την μρσαν, τη χιλικλερον
και που ναπαιδοπογω, χειμωγκν καιρν.
νοιξον, πρτα, νοιξον, καστρπορτα,
νοιξον να εμπανω, Τορκοι διχνε με.
Το Κστρον ‘λογυρζει και μοιρολογ
κι η κορ’ απσ’ ακοει και καρδοπον.
-Κι απ’ θ’ εμπαν’ ο λεν, μπα απσ’ κι εσ
κι απ’ θ’ εβγαν’ ο φγγον, βγα ξ’ κι εσ.
Κι μον ντ’ ενογε η πρτα, χλιοι τρεξαν
κι μον ντ’ εκαλονογε, μριοι τρεξαν.
Κι λλοι την κρ’ αρπζνε κι λλοι τα φλουρι
κι απ το παραθρ’ η κορ’ επδησε,
σε παλληκρ’ αγκλιας ψυχομχησε.

Πρθεν η Ρωμανα …

 

ναν πουλν, καλν πουλν, εβγαν' απ την Πλιν,
ουδ σ' αμπλια ' κνεψεν, ουδ σα περιβλια,
επγεν και ν' εκνεψεν σ' Αγι-Σοφις την Πρταν.
δειξεν τ' ναν το φτερν, σο αμαν βουτεμνον.
Και σ' λλο το φτερν αθ, χαρτν βαστ γραμμνον.
Ατ κανες 'κι αναγνθ', κανες 'κι ξερ' ντο λγει,
μηδ κι ο Πατριρχης μου με λους τους παπδες.
Κι ναν παιδν, καλν παιδν, πει και αναγνθει.
Στ' αναγνθει, στια κλαει, στια κροει την καρδαν:
- Ν' αηλ εμς και βι εμς, , 'πρθεν Ρωμανα!
Επαραν το Βασιλοσκμ’ κι ελλεν Αφεντα.
Μοιρολογον τα εκκλησις,κλαγνε τα μαναστρια
κι Α-Γιννες ο Χρυσστομον κλαει, δερνοκοπισκσαι.
Η Ρωμανα αν πρασεν, ανθε και φρει κι λλο …

Αητν’ τς  επαραπτανεν

 

Αητν' τς επαραπτανεν ψηλ σα επουρνια
και τα τζαγκα ατ' κκκινα και το τσαρκολν' ατ' μαρον,
εκρτνεν και σα κρτζια του παλληκαρ βραχινας.
- Αητ μ', για δος με ασ κρατες, για πε με θεν κεται.
- Ασ κρατ κι δγω σε, αρ θεν κεται λγω.
Για ποσον σιδερν ραβδν κα χλκινα τσιαροχια
κι παρ σο χρι σ' τη στρταν κι λεν το μονοπτι.
Ακε σο πραν το ρασν, σ' αλτ' επ' εκε μρος,
μαρα πουλα τργν' ατον και ασπρα τριγυλσκουν.
- Φατστε, πουλα  μ', φατστε, φατστε τον καρπην,
σν θλασσαν κολυμπετς, σ' μλια πεχλιβνος,
σον πλεμου τραντλλενας, ρωμαικον παλληκρι.

ταιρον κι η Λυγερ

 

ταιρον κι η Λυγερ παν'  λεν τον ποταμν.
ταιρον επρνιξεν και η κορ'  'κ' επρεσεν.
- Πρνιξο με, ταιρε, το τσιαρκολι μ' δγω σε.
- Νια περνν περνζω σε, νια τσιαρκολιν παρω σε.
- Πρνιξο με, ταιρε, το ζωνρι μ' δγω σε.
- Το ζωνρ' ς τ' εσν ας εν, λλο τγμαν τξο με.
- Πρνιξο με, ταιρε, το βραχιλι μ' δγω σε.
- Ντο ν φτγω τ' κλερον, τ' ψιμον να καει ατ.
λλο τγμαν τξο με κι εγ 'σεν περνζω σε.
- Ασν ψη μ' κι αντερα, τ' λλα λια δγω σε.
Ασ χρ' επρπαξεν κι ατν πραν συρεν.
- Δος με, κρη, ντ' ταξες, την φιλιν ντ' ετγαμε.
- μπρια μουν λιβδια εν', πγω εκε και δγω σε.
- ρθαμε κι εξρθαμε κι εξεκαμπανσταμε.
Δος με, κρη, ντ' ταξες, την φιλιν ντ' ετγαμε.
Τ' μπρια μουν κοιλδα ειν', πγω εκε και γγω σε
κι εκε πραν κμια ειν', πγω εκε και δγω σε.
- ρθαμε κι εξρθαμε κι εξεκαμπανσταμε,
αρ δος, κρη, ντ' ταξες και ντ' εσυνετγαμε.
- Διξ 'τ ατν τη σκυλ' τον γιον, εγ δεν 'κι διγ' τον!...

Τη Τρχας το γεφρ'

 

Ακε πραν σo Δρακολμν', ση Τρχας τo γεφριν,
χλιοι μαστρ' εδολευαν και μριοι μαθητδες.
'λεν τ' μραν χτιζαν, τη νχταν εχαλουτον.
Οι μστοροι εχαρουσαν, θε να πλεθν' η ργα,
οι μαθητδες κλαιγαν, τσι κουβαλε λιθρια;
Κι ατς ο πρωτομστορας νουνζ' νχταν κι ημραν.
-Ντο δεις με, πρωτομστορα και στνω το γεφρι σ';
-Αν δγω σε τον κρη μου, λλο κρην πα ‘κ’χω!
-Ντ δεις με, πρωτομστορα και στνω το γεφρι σ’;
-Αν δγω σε τη μνα μου, λλο μναν πα ‘κ’χω!
-Ντ δεις με, πρωτομστορα και στκει το γεφρι σ’;
-Αν δγω σε τ' αδλφια μου, αλλ' αδλφια πα ‘κ’ χω!
-Ντ δεις με, πρωτομστορα, σταλζω το γεφρι σ’;
-Αν δγω σε και τα πουλι μ', αλλο πουλι πα ‘κ’ χω!
-Ντ δεις με, πρωτομστορα, στερνω το γεφρι σ’;
-Αν δγω σε την κλη μου, καλτερον ευρκω!
Μενε και λει την κλην ατ', αγλγορα να ρται.
‘Κμαν τον Γιννεν ‘κ’ ελουσεν και σο κουνν 'κ' εθκεν,
‘κμαν τα χτνια ‘κ’ λμεξεν, τα μουσκρια ‘κ’ εδκεν,
διπλομενε την ερημον με τα’ αοκον πουλπον.
Σββαν να πει σο λουτρν, την Κερεκν σον γμον
και την Δευτραν τον πουρνν αδ να ευρισκται.
Σββαν επγεν σο λουτρν, την Κερεκν σον γμον
και την Δευτραν τον πουρνν σο Δρακολμν' ευρθεν.
-Κλη μ’, ακε σο Δρακολμν' ερροξεν το σκεπρι μ’,
αν βουτς κι εσ παρ’ τς ατο, εσαι τ' εμν η κλη.
Πντε ργας κατηβαν’ και με την τραγωδαν,
κι αλλα πντε ξαν κατηβαν’ με τη μοιρολογαν.
-Κι αρ 'κι πον τα κλλια μου κι αρ ‘κ πον τη ντε μ',
πον και κλαω το πουλ μ', ντ' εφκα κοιμισμνον.
Πως τρομζνε τα γνατα μ’, να τρομζ’ το γεφρι-σ'
κι μον ντο σεουν τ μαλλι μ', να σεουν οι διαβτοι
κι μον ντο τρχνε τα δκρυα μ', να τρχει το ποτμι.
-Ευχθ’, κλη μ’, ευχθ’, κλη μ’, ευχθ’, μη καταρσαι,
αδλφια εις σην ξενιτειν, ρχουνταν και διαβανε.
-Κι μον ντο στκν’ τα γνατα μ’, να στκ’ και το γεφρι
κι μον ντο στκνε τα μαλλι μ’, να στκνε οι διαβτοι,
κι μον ντο στκνε τα δκρυα μ’, να στκει το ποτμι.
Τρι’ αδλφια μνες εμες κι οι τρεις καταραμνοι,
ενας χτσεν την δεσαν κι λλε το Δεβασριν
κι εγ η τρισκατρατος της Τρχας το γεφριν.

 

 

 

 

 

 

   μας